01-14-2019, 03:23 PM
وینگچون Wing Chun به چینی 咏春拳 به معنی بهار زیبا وینگ چون یکی از سبکهای رزمی چینی(کنگ فو)میباشد. این سبک دارای فلسفه ویژه و قدمت حدوداً ۳۵۰ ساله است و بیشتر بر روی مبارزه به کمک ذهن، احساس، روح و جسم تأکید دارد
این روش مبارزه که ابتدا به نام سئولیم تائو یا سئونیم تائو (به معنی روش ایده کوچک) معروف بود ابتدا توسط اساتید ارشد معبد شائولین طراحی و ایجاد شده بود، که بر خلاف سبکهای دیگر شائولین بر اساس آناتومی بدن و قوانین ریاضی برای حملات ساده، سریع و کاربردی و دفاع کردن توسط زاویههای خاص به خصوص زاویه ۴۵ درجه و گارد بر اساس خط مستقیم و عدد طلایی بود.
نوع مشت زنی در وینگچون 咏春拳 با بقیه رشته های رزمی کمی تفاوت دارد.
حمله به معبد توسط دولت چین و کشته شدن بسیاری شاگردان و اساتید و همچنین نابودی معبد باعث شد که هر کدام از اساتید باقیمانده در گوشههای از چین بهطور مخفیانه زندگی کنند. در این میان یکی از اساتید باقیمانده که راهبه خانمی به اسم انجی مویی بود روش سئولیم کونگ فو خود را به دختری به نام وینگ چون (به معنی بهار زیبا) با تغییراتی که بر اساس آناتومی زنانه و استفاده از نیرو و انرژی حریف بر علیه خودش بود آموزش داد، که بعدها به نام سبک وینگ چون به شهرت رسید.
مبارزاتی که توسط وینگ چون انجام میشد باعث شهرت او شد بهطوریکه افراد بسیاری برای مبارزه با او از نقاط دیگر به آنجا می آمدند.
خانم وینگ چون با شخصی به نام لئونگ بک چائو که تاجری به نام و مبارزی قوی بود و در مبارزه با وینگ چون شکست خورده بود،ازدواج کرد.
وینگ چون آموخته های خود را به همسرش یاد داد. این سبک چند نسل بعد توسط استاد لئونگ جان(استاد بدون شکست) که در چین یکی از اساتید معروف کونگ فو در زمان خود بود به شهرت رسید.
شهرت جهانی وینگ چون توسط استاد ایپ من و شاگردانش ایپ چون، لومن کام، لئونگ تینگ و بروس لی به اوج خود رسید.
ایپ من اولین فردی بود که یه صورت عمومی آموزش وینگ چون را در هنگ کنگ آغاز کرد.
از خصوصیات بارز این سبک حرکت دریک مسیرمستقیم-سرعت-ضربات وتکنیکهای مستقیم وترکیبی وتلاش در جهت خنثی نمودن حملات حریف بیشتر از اعمال نیرو برای ضربه زدن و یاحمله مستقیم می باشد.
این روش مبارزه که ابتدا به نام سئولیم تائو یا سئونیم تائو (به معنی روش ایده کوچک) معروف بود ابتدا توسط اساتید ارشد معبد شائولین طراحی و ایجاد شده بود، که بر خلاف سبکهای دیگر شائولین بر اساس آناتومی بدن و قوانین ریاضی برای حملات ساده، سریع و کاربردی و دفاع کردن توسط زاویههای خاص به خصوص زاویه ۴۵ درجه و گارد بر اساس خط مستقیم و عدد طلایی بود.
نوع مشت زنی در وینگچون 咏春拳 با بقیه رشته های رزمی کمی تفاوت دارد.
حمله به معبد توسط دولت چین و کشته شدن بسیاری شاگردان و اساتید و همچنین نابودی معبد باعث شد که هر کدام از اساتید باقیمانده در گوشههای از چین بهطور مخفیانه زندگی کنند. در این میان یکی از اساتید باقیمانده که راهبه خانمی به اسم انجی مویی بود روش سئولیم کونگ فو خود را به دختری به نام وینگ چون (به معنی بهار زیبا) با تغییراتی که بر اساس آناتومی زنانه و استفاده از نیرو و انرژی حریف بر علیه خودش بود آموزش داد، که بعدها به نام سبک وینگ چون به شهرت رسید.
مبارزاتی که توسط وینگ چون انجام میشد باعث شهرت او شد بهطوریکه افراد بسیاری برای مبارزه با او از نقاط دیگر به آنجا می آمدند.
خانم وینگ چون با شخصی به نام لئونگ بک چائو که تاجری به نام و مبارزی قوی بود و در مبارزه با وینگ چون شکست خورده بود،ازدواج کرد.
وینگ چون آموخته های خود را به همسرش یاد داد. این سبک چند نسل بعد توسط استاد لئونگ جان(استاد بدون شکست) که در چین یکی از اساتید معروف کونگ فو در زمان خود بود به شهرت رسید.
شهرت جهانی وینگ چون توسط استاد ایپ من و شاگردانش ایپ چون، لومن کام، لئونگ تینگ و بروس لی به اوج خود رسید.
ایپ من اولین فردی بود که یه صورت عمومی آموزش وینگ چون را در هنگ کنگ آغاز کرد.
از خصوصیات بارز این سبک حرکت دریک مسیرمستقیم-سرعت-ضربات وتکنیکهای مستقیم وترکیبی وتلاش در جهت خنثی نمودن حملات حریف بیشتر از اعمال نیرو برای ضربه زدن و یاحمله مستقیم می باشد.